ای خدااااا! این یک فریاده.آخه من چکار باید بکنم؟

دیشب پسر بزرگم  پیدام کرد.هم حرصم گرفته بود و هم خنده م.آخه من از دست این دو تا نیمچه خروس های تخسم نمیتونم هیچ حریم خصوصی داشته باشم؟یکی پیدام میکنه و اون یکی میاد خبر میاره. من هم تند رفتم و دستگاه رو دیسکانکت کردم و ازش قول گرفتم که نخونه. ولی خودمونیم مگه میشه آدم سراغ میوه ممنوعه نره؟

اول فکر کردم اثاث کشی کنم ولی دلم نیومد.تازه دارم دوست پیدا می کنم.اگه برم شاید دیگه نیان سراغم. پس فعلا ادامه میدم.میدونم تا امروز ساعت ۳ وقت دارم که تصمیم بگیرم. چون آقایون اونموقع از مدرسه آمده ناهار را هم در منزل مادر بزرگ میل نموده و به خانه برگشته و با خیال راحت از عدم حضور من به سروقت این وبلاگ بیچاره که فقط ۱۹ روز از دستشان در امان مانده بود خواهند رفت.ای دل بیچاره من!

بگذریم.دیشب خبر خیلی خوبی شنیدم و واقعا خوشحال شدم.علی دایی سرمربی تیم ملی شد.از ماه ها پیش به گیل مرد گفته بودم که آخرش مجبور میشن علی دایی رو سر مربی کنند. و حالا آقایان بعداز چرخیدن دور جهان یاد یار در خانه افتادند. خوشحالم که این مسئولیت بالاخره به کسی رسید که انصافا حق بزرگی به گردن مردم ایران داره .شاید از این طریق ذره ای و فقط ذره ای از بی حرمتیهایی که همه ما ایرانیان در سالهای اخیر به این بزرگمرد عرصه فوتبال کردیم جبران بشه. از ته قلب برای او در این آشفته بازار فوتبال ایران آرزوی موفقیت می کنم.

من در تمام عمرم فقط بازی ایران و امریکا را در جام جهانی ۹۸ دیدم و اون هم برام از نظر سیاسی مهم و هیجان انگیز بود نه از نظر ورزشی.اصلا از فوتبال خوشم نمیاد.ولی نسبت به اتفاقات فوتبال ایران که مثل هر چیز دیگری در این کشور پرهیاهوست بیتفاوت نیستم.