در این 20 سال به اندازه ای گرم و سرد چشیده ایم و سختی دیده ایم که بتوانیم با خوش باوری، سختی معیشتیمان در آن 8 سال سیاه را به حساب عواقب جنگ بگذاریم و همه ی تعقیب و گریزهای نوجوانی و جوانی مان را به حساب همان خشم انقلابی که می گویند و می گویی. در این سال ها آنقدر دروغ و ریا دیدیم که سکوت بیست ساله را هرچند که توجیه ضعیفی برایش شنیدیم، اما بگذاریم به حساب اینکه اگر ساکت بودی، لااقل سالم ماندی و آلوده ی بازی های کثیف این سال ها نشدی. در این سال های آخر هم به اندازه ای سقوط کردیم که نترسیم از باختن بیشتر، نترسیم از با کله پا شدن. همه جور بن بست را هم آزمودیم. حالا اگر باز یک بن بست باشد، چه باک. پوزخند می زنیم به همه ی آن چه که می گویند از عملکرد گذشته مبهم مانده که فراوان نقطه ی ابهام در این ۲۰ سال وجود داشت و حضورت را طلوعی می دانیم برای پایان یلدای چهارساله مان.