ما بدجوری سر کاریم. همچنان بین لاست و آلیاس و ۲۴ تاب می خوریم. از زمان خوابمان می زنیم و مشینیم به تماشا. بعدش هم هی حرص می خوریم که سیا با این همه انسان های شریف و بزرگوار، این همه اخلاق، این همه انسان دوستی، این همه حق طلبی، این همه نازکدلی و رافت و این همه تلاش های ضدتروریستی در همه ی دنیا، چطور توانسته جهان را به آشوب می کشد. تازه گاهی هم بهشان افسوس می خوریم که این انسان های والا حتما از جنس فرشتگان آفریده شده اند، نه از جنس ما آدمیان خطاکار، بخصوص ما اهالی بالقوه مجرم خاورمیانه!

رو که نیست والله. سنگ پای قزوینه.