با اینکه همه گفته بودند درمان با اینترفرون طولانی ست، اما خودش را آماده کرده بود که دکتر بعداز سه ماه قطعش کند. اما دکتر آب پاکی را ریخت روی دستش و گفت حداقل درمان یکسال است. می دانم سخت است. برای من سخت است چه برسد برای خودش. ولی دیگر تکلیفش با خودش معلوم شده. تصمیم گرفته که برگردد به ورزش، هرچند اگر نتواند همپای دیگران باشد. احساس می کنم بعداز ویزیت دکتر، روحیه ش بهتر شده. داروی ضدافسردگی هم بهش داده که فعلا تصمیم دارد نخورد. می گوید احتیاج ندارم. تا قبل از این که برویم تهران اصلا حال خوشی نداشت. کسل و بی حوصله بود. اما حالا خوب است. نمی دانم شارژ ناشی از حرف های دکتر است و تمام می شود یا دائمی ست. دکتر براش توضیح داد که هیچ عارضه ای نداری و این آمپول، شیمی درمانی نیست. بلکه می خواهیم اتوایمنی بدنت را بالا ببریم و تو هم باید با عوارضش کنار بیایی. چون حالا حالاها با توست. این شد که تا برگشتیم ، دوباره با دوستاش رفته گشت و گذار و من هم خوشحالم که می بینم دارد به زندگی عادی برمی گردد.