بااینکه بیشتر از دو روز گذشته نه پشیمانم و نه از کارم خجالت می کشم. می دانم وقتی بهت گفتم اینکار را کردم جا خوردی، هرچند که چیزی نگفتی و فقط گوش کردی و آرام نگاهم کردی. اما باور کن من احتیاج داشتم با کسی صحبت کنم که قضاوتم نکند، نصیحتم هم نکند، اینقدر هم بهم نزدیک نباشد که از غصه ام غمگین شود و اعصابش داغان شود و البته کسی باشد که شرایطی را که برایش می گویم بشناسد و بتواند درک کند. می دانم گریه کردن مثل بچه ها، با صدای بلند و بی وقفه، و حرف زدن لابلای گریه هایی که از شدت آدم را به نفس نفس می اندازد، آن هم وقت صحبت کردن با مردی که سال ها خبرش را نداشتم، برای زنی به سن و سال من، کمی خلاف عرف است. اما اگر هیچکس نداند، تو باید خوب بدانی من هیچوقت پابند عرف نبودم، هیچوقت.
دوسال و نیم است که دارم تحمل می کنم. دو سال و نیم زمان خیلی زیادی ست که همش آدم را بچلانند و آدم برای اینکه فکر نکنند شکستش دادند سرش را راست بگیرد و برود و بیاید و خم به ابرو نیاورد. این می دانی یعنی چه؟ یعنی از درون ذره ذره آب شدن. جنگ وقتی رودرروست، جنگیدن آسان تراست. توی روی هم می ایستند و داد و فریاد می زنند و یک چیزهایی ازبین می رود، اما تکلیف طرفین مشخص می شود، اما این جنگی که با من شروع کرده اند، این نامردانه جنگیدن فرسایشی دارد عمل می کند و بدترین قسمت قضیه اینست که هیچکس نمی فهمد من چه می گویم. یعنی تا شرایط داخلی سازمان را نشناسی، و تا آدمهایی را که با من طرفند نشناسی، تا ندانی از اوج رذالت و پستیشان، از اوج کله پوکی و بی منطقیشان، از این همه احساس دانشمند بودن و نخبه بودنشان، نمی توانی بفهمی که من چه می گویم.
چهارشنبه که از اداره آمدم بیرون دیگر احساس کردم که دارم از غصه دق می کنم. دلم می خواست برای کسی حرف بزنم، اما نمی دانستم برای چه کسی، که حرف هایم را بفهمد، تا ناگهان یاد او افتادم.
کنار جاده ایستادم و شماره گرفتم. دقیقا از همان اول به گریه افتادم. دوسال و نیم تظاهر به بیخیالی از درون مرا تهی کرد. بلند بلند زار زدم و حرف زدم. زمانی مدیر بسیار موفق حوزه ای بود که من رییس یکی از واحدهایش بودم. همسنیم و 4 سال کاری بسیار موفق را با هم گذراندیم تا این ستایشگران آنارشیسم سروکله شان پیدا شد. او خودش را زود از مخمصه کشید بیرون و رفت برای گرفتن دکترا و من و چند نفر دیگر ماندیم و چون من تنها زن این مجموعه بودم بیشترین لطمه را خوردم.