دوباره لالمونی گرفتم. از صبح کلی حرف ردیف می کنم که بیایم اینجا بنویسم. اما وقتی این صفحه باز می شود مغزم خالی خالی ست. بدجوری خسته م. شاید کمخونی دوباره حمله کرده باشد. خستگی باید از کار زیاد باشد. اما خستگی من از پریشانی فکرم است. اگر دلیلش را بگویم باز اینجا پر از نک و ناله می شود. اما من جای دیگری را برای گفتن غصه هایم ندارم. قبلن ها به هر کسی می رسیدم می گفتم. بعد فکر کردم دارم چه آدم خسته کننده ای می شوم. حالا حتی به گیله مرد هم نمی گویم. همه را برای خودم نگه می دارم. اما خب این جا تنها جایی ست که می توانم خود خودم باشم و غم هایم را زیر پوستم قایم نکنم. دختر عمه م انگار همه سیستم بدنش کم کم دارد دست رد به سینه اش می زند. می گوید شده ام کلکسیون درد. بهش می گویم که همه با هم خوب می شوند. نگران نشو. خودم هیچ باوری به حرفم ندارم و می دانم که او هم ندارد. اما می گوید انشاله. دلم می گیرد. امید چیز خوبی ست و من روزی صدها بار فکر می کنم که با همه مشکلات روحی و جسمی که دارد چه انسان قویی ست و اگر سالم بود با این همه قدرتش چه کارها که می توانست بکند. یک روزی ده پانزده سال پیش وقتی نوع بیماری روحیش را فهمیدم قلبم هری ریخت پایین و پزمردم. بعد هی حالش خوب شد و هی بد شد. تا گذشت و یک روز وسط یک عروسی که خیلی هم منتظرش بودم و می خواستم خیلی خوش بگذرانم، بهم اس ام اس رسید که جواب ام آر آی را گرفتیم و ام اس دارد. هنوز بعد از یکسلال و نیم وقتی آن لحظه یادم می آید حالم بد می شود. حال آن لحظه ام را هیچ کس نفهمید. وسط عروسی. بعد فکر کردم دیگر چه باید بشود. اما نمی دانستم که باید منتظر چیزهای دیگری هم باشیم. بعد این پوکی استخوان لعنتی آمد و الان دردهایی که معلوم نیست از کجاست و تازگی ها هم خون در مدفوع. ماندم در کار این زندگی که چقدر می تواند با یک آدم بازی کند.اصلا نمی دانم که چرا دارم این ها را می نویسم. من با تک تک این جمله ها از صبح تا غروب به شکل بیمارگونه ای زندگی می کنم. نیامده بودم که این ها را بنویسم. دلم برای اینجا تنگ شده بود و آمده بودم که بنویسم من امروز برای اولین بار نقش مادری را تجربه کردم که کنار دست پسر راننده اش نشسته بود. بله پسرکم گواهینامه اش را گرفته و من بالاخره بعد از یک هفته خودم را راضی کردم که با قلبی آویزان کنارش بنشینم تا مرا به کلاس انگلیسم برساند و یک و نیم ساعت برود با دوستهاش بچرخد و بعد بیاید دنبالم. او هم اولین تجربه اش بود. خیلی خوشحال است و فکر می کنم که الان با خیال راحت تری دارد برای کنکور لعنتی می خواند. چیزی به کنکور نمانده و دارد تا جایی که در توانش هست، درس می خواند. آمده بودم بنویسم وقتی من راننده شدم گیله مرد به من اعتماد نمی کرد و می ترسید و آخرش خودم یک روز تنهایی رفتم و دور شهر را چرخیدم و با این که وسط زمستان بود بخار عرق از لباسم خارج می شد و تنهایی یکی توی سر خودم زدم و یکی توی سر ماشین تا ترس هایم ریخت و کم کم مهارت لازم را پیدا کردم و حالا دیدم ناخواسته همین احساس را دارم نسبت به پسرکم پیدا می کنم. پس برای این که تجربه خودم تکرار نشود، به ترس و دلهره ام غلبه کردم و کنارش نشستم و سعی کردم هرچه که باید بهش بگویم را خونسرد و آرام  بگویم و دستپاچه اش نکنم. کاری که کسی برای من نکرد. خوشحالم که راضی برگشت. آمده بودم از چیزهای دیگر هم بگویم. از این که همیشه همه تصمیم ها و کارهای بزرگ زندگیم را خودم گرفتم و خودم انجام دادم و هیچکس تشویق یا کمکم نکرد. اما نتیجه ش همه را راضی و خوشحال کرد و هیچکس یادش نیامد که وقت انجامش چقدر منعم کردند و چقدر انرژی منفی بهم دادند. باشد برای بعد. گفتنی زیاد است و فکر می کنم الان وقتش نیست. الان هرچه که بگویم تلخ از آب در می آید. خیلی خسته ام و سرم دارد شروع می کند به بنگ زدن و درد گرفتن. اما می خواهم هرجور که هست یک فیلم ببینم. هنوز آرتیست را ندیدم. شاید امشب ببینم. راستی باید یک بار درباره چندتا فیلم هم بگویم. می دانم همه از من صاحب نظر تر و بلدترند. اما من در حد عامیانه خودم حرف هایی دارم. افکار پراکنده و درهمم را ببخشید.

من یک نوشته به یک آدم بدهکارم. یعنی باید حتما درباره اش بنویسم. یک آدمی در دورترین خاطرات شغلی من حضور دارد که همیشه می دیدمش و همیشه ازش یکجور بدی بدم می آمد.شاید به واسطه پست های خاصی که همیشه داشت و آدم ترسناکی به نظر می آمد. از زمانی که خانوم جی کی رولینگ، ولدرمورت را خلق کرد، هروقت که اسمش را می شنیدم یاد این آدم می افتادم(اسمایلی شرمندگی). اصلا این آدم تصویر زنده لرد سیاه بود برایم. سال ها گذشت و همچنان همدیگر را در راهروها یا محوطه می دیدیم و هیچوقت سلام و علیکی با هم نداشتیم. هیچوقت من درباره اش چیزی نمی شنیدم مگر یکبار کمی بعد از انتخابات 84 شنیدم که پست هایش را از دست داده  و در مراسم تودیعش حرف های تند و تیزی زده. دیگر هیچ خبری ازش نداشتم. زمان گذشت و گذشت تا مدیر دیوانه ای که این آخرها داشتم، مدیر شد. سال 87 بود و من شنیدم که قرار است این آدم رئیس من بشود. خب خیلی تکان دهنده بود. حقیقتش من نه تنها ازش بدم می آمد، بلکه ته دلم یک ترس غریبی ازش داشتم. حالا داشت می آمد و من باید مستقیم با او کار می کردم. چاره ای نبود. اولین باری که رفتم اتاقش، اتاقی که تا همان دو سه روز پیشش اتاق من بود، نهایت سعیش را کرد که در دوستی را باز کند. اما نشد. کارم را می کردم و سلام و عیکم را. یک بار هم یادم می آید که سر یک نامه اداری بدجوری بهش حمله کردم و او همش کوتاه آمد. اوضاع به همین صورت گذشت تا اوایل خرداد 88 که بحث ها و مسائلی که پیش آمد ما را کم کم به هم نزدیک کرد. هفته اول بعد انتخابات من تهران بودم و وقتی برگشتم یک گلوله آتش بودم. یادم نمی آید که چه شد به این آدمی که این همه ازش بدم می آمد اعتماد کردم. اما می دانم ساعت ها می رفتم اتاقش می نشستم و حرف می زدم. من یک دیوانه ی عصبانی زخم خورده بودم و او برای من شده بود آیینه تمام نمای نظامی که من سخت ازش بیزار بودم. هر چه که دلم می خواست بهش می گفتم. هر چه که دلم می خواست. می دانستم که او هم حیران نتیجه انتخابات بود. اما معنیش این نبود که به نظامی که این همه سال برایش هرجور کاری کرده بود پشت کند. هرچه که حلقه فشار از طرف مدیران قبلیم تنگتر می شد، من به او نزدیکتر می شدم. حالا که فکر می کنم می بینم اگر در این دو سال و نیم با او همکار نبودم حتما از غصه دقمرگ شده بودم و می دانم که خیلی جاها ازم حمایت کرده و حتما در غیر اینصورت اوضاع من خیلی بدتر از آنی می شد که بود.آخرش هم او باعث و بانی آمدن من به این جا بدون خون و خونریزی شد .

من خیلی جاها گفتم که آدم ها را می شود راحت از اثری که روی ما می گذارند، شناخت. اما خب این آدم باعث شد تئوری من با شکست مواجه شود. در مدتی که با این آدم زیاد رفت و آمد می کردم فراوان دیدم که هر کاری از دستش بر می آمد برای دیگران انجام می داد. خیلی وقت ها دیدم که از خطاهای دیگران بآسانی می گذشت و نمی گذاشت به ضررشان تمام شود. وقتی داشتم می آمدم اینجا توی اداره نبود. براش اس ام اس زدم که خوشحالم شما را شناختم و خوشحالم که یک نفر به آدم های خوب زندگیم اضافه شدند.

خب من واقعا باید این را می نوشتم. حالا خیالم راحت شد.

دیکتاتورها می توانند هر چیزی را به زور تصاحب کنند، جز دل های مردم را. مردم خود خوب می دانند دل به که ببازند. مردم هنرمندان و قهرمان هاشان را فراموش نمی کنند حتی اگر بی ادعا و ساکت گوشه ای نشسته باشند، حتی اگر در تنگ ترین و تاریک ترین سلول ها غل و زنجیر شده باشند. نمونه اش؟ دیروز. به یاد ندارم تا به حال مردم شهر نماز هیچ مرده ای را در میدان اصلی شهر خوانده باشند. آقایان! حتما تا به حال دیگر دیدید و شنیدید (و مطمئنم که عصبانی هم شدید) که چقدر آدم برای بدرقه مردی به کوچه و خیابان ریختند که یک عمر با صدای زیبایش برایشان خاطره ساخت. این ها با عشق آمدند آقایان. با عشق، نه با زور، نه با وعده، نه با ساندیس. 

درست وقتی که من حالم خیلی بد بود جریان "مرا به نام کوچکم صدا بزن" شروع شد. برایم جالب بود و دلم می خواست من هم بنویسم. اما مخم حسابی هنگ کرده بود. هر چه می کردم نمی توانستم بنویسم. می دانستم چه باید بنویسم، اما نوشته نمی شد. کلمه باید بجوشد و جاری شود. لامصب نمی شد. با خودم قرار گذاشتم هروقت که توانستم بنویسم و حالا می توانم.

وقتی دنیا آمدم مادرم می خواست که من "خاطره" باشم. خانواده ی پدریم شامل آدم های انگشت شماری می شوند. درمیان همین آدم های کم ولی، یک خاطره پیدا شد. نسبتش؟ خنده دار است. نوه خاله ی مادربزرگم. مادربزرگم؟حدود ده سال قبل از دنیا آمدنم از دنیا رفته بود. در میان خانواده پدری یک قانون نانوشته وجود دارد که اسم تکراری، توهین به مالک اولیه ی آن اسم تلقی می شود. و پدر نمی خواست دخترخاله مادرش و خاطره، بچه ده ساله ی او را برنجاند. با خاطره مخالفت کرد و اسمم را گذاشت طاهره.

پدرم در نوع خودش آدم جالبی ست. درباره نوع جالبیش نوشته بودم. اما بعد پاک کردم. فکر کردم نباید مسائل شخصیش را این جا جار بزنم. اسمم را گذاشت طاهره چون به گفته خودش می خواست که از همه بدی ها دور بمانم.

اسمم را دوست دارم. کاری به عربی بودنش و سختی تلفظش ندارم. حتی کاری به ریشه و ابتدایش هم ندارم. خود اسم را دوست دارم. یک جوری با خود من آمیخته است. وقتی بچه بودم یا خیلی جوان هم بودم دوست داشتم. آن موقع چند بار شنیدم که گفتند "بهت نمیخوره که اسمت این باشه". دو سه نفر گفته بودند که بهت می آید اسمت نازنین باشد. چراییش را نمی دانم. اما جالبیش اینست که نازنین خواهر بزرگ همان خاطره است. پس نمی شد که نازنین هم باشم.

ریشه اسم فامیلم بدجوری مجهول است. پدر پدرم همدانی بود. شنیده ها حاکی از آنست که تاجر بوده و چون با شوروی مراوداتی داشته رشت را برای زندگی انتخاب می کند و با دختر یک تاجر رشتی ازدواج می کند و بعد از آن که صاحب دو تا بچه می شود همسرش سل می گیرد و از دنیا می رود. نمی دانم چطور مادربزرگم را پیدا می کند. اما می دانم که مادربزرگم کمی از بچه های شوهرش بزرگتر بود. خانواده پدری من خلاصه می شوند در خانواده پدری مادربزرگم. چون هیچکس خانواده پدربزرگم را نمی شناسد. پدرم و کل خانواده پدریم نمی دانند پدربزرگم از چه خانواده ای بوده. از بچگی تا همین الان یکی از فانتزی های زندگیم اینست که یک روز یک آقای کت و شلواری شیک و پیک و خوش عطر با یک کیف پر از انواع و اقسام سند ملک های مختلف پیدا شود و بگوید من سالهاست دنبال شما می گردم و شما تنها وارث فلان آقا یا خانم در همدان هستید. خب این فانتزی من هست و واقعیت اینست که خیلی دنبال رگ و ریشه پدری پدرم هستم. اما تا حالا چیزی پیدا نکردم. پس حتی نمی دانم جریان نام فامیلم چیست.

خانواده مادری پدرم مثل خود پدرم آدم های بسیار جالبی بودند. یک جور تنبلی و بیخیالی منحصر به فرد دارند. حتما تنبلی های من هم برمی گردد به همین خانواده. به گفته پدرم، برادر ناتنیش سالی چندبار می رفته همدان دیدن فامیل های پدری. هیچوقت هیچکس نه از او و نه از دامادشان نپرسیدند که آخر فک و فامیل های شما کجا هستند کی هستند و چکار می کنند. پدرم 20-19 ساله بوده که پدرش میمیرد. یعنی که بچه نبوده. تازه آدم سر به زیری هم نبوده و اهل هر برنامه ای هم بوده. من هیچوقت نمی توانم درک کنم که چطور تا به آن سن نخواسته از پدرش یا برادرش چیزی بپرسد. مادرم معتقد است بس که همیشه دنبال انواع و اقسام مسکرات و منکرات بوده وقت نکرده که بپرسد. بیراه نمی گوید البته. یک چیز دیگری هم که از پدربزرگم می دانم اینست که تا آخر زندگیش فارسی صحبت می کرده، اما همه خانواده حتی بچه هاش گیلکی جوابش را می دادند. متاسفانه برادر ناتنی پدرم که عموی من باشد وقتی من یکی دو ساله بودم میمیرد و نمی ماند که من از او چیزهای لازم را بپرسم. پس همیشه یک چهارم وجود من مجهول است و من بسیار مشتاقم که درباره این یک چهارمم بدانم.

آخییییش راحت شدم. این نوشته را خیلی وقت پیش دلم میخواست بنویسم. باید یک بار دو سه شمه هم از خانواده مادربزرگ پدری بنویسم که چرا جالب بودند.

فکر می کردم حالا که مدتی گذشته می توانم درباره اش بنویسم. روزهای سختی بود و در زمان خودش قادر نبودم درباره اش بنویسم و حالا هم که شروع کردم می بینم باز هم سخت است. اما برای خودم لازم است تا چیزهایی را بنویسم. گفته بودم دخترعمه ام سخت مریض است و درد شدیدی دارد. دردی که خیلی طول کشید تا دلیلش پیدا شود. یعنی بس که بیماری های بزرگ جورواجور دارد دکترها گمراه می شدند در تشخیص علت درد. اما بالاخره فهمیدند که در اثر مصرف کورتون دچار پوکی استخوان شده و مفصل لگنش بیخود و بیجهت شکسته. حالا خر بیار و باقالی بار کن. با داشتن این همه مشکل جسمی و روحی و با این حجم بیکسی و تنهایی باید یک جراحی سنگین هم می کرد. چشم انداز خوبی نداشت و من و پسرعمه ام تنها کسانی بودیم که دور و برش بودیم. من درست وسط بحران جابجایی شغلیم بودم و امکان مرخصی رفتن برایم وجود نداشت و پسرعمه ام، یک مرد تنها چطور می توانست همزمان درچند جبهه بجنگد؟ یک عمل جراحی سخت و طولانی، مراقبت و پرستاری بعد از عمل، آشپزی و رسیدگی به مسائل خانه و یک پدر پیر، اوووووف. حالا می بینم اگر آدم در کوران کار نباشد چقدر راحت می تواند برای هرکدام این ها نسخه بپیچد. می شود گفت خب پرستار می گیریم و یکی صبح تا شب می ماند و آن یکی شب تا صبح و برای کارهای خانه هم کارگر می گیریم و همه ی این ها حل می شود. اما باور کنید هیچکدام این ها حداقل برای آدم های بیکس و کاری که کسی دنبال کارشان نیست آسان نیست. آدم های بیکس و کار در بیمارستان خصوصی شهر حتی اگر هزینه و انعام معادل بقیه هم پرداخت کنند، اما چون ملاقاتی های شیک و پیک عطر و پودر زده ندارند حتی خدماتی های بیمارستان هم تحویلشان نمی گیرند. گفتم که، ولو این که انعام معادل دیگران هم بگیرند. بالاخره عمل جراحی درمیان نگرانی های ما انجام شد. این تازه شروع ماجرا بود. کسی که ام اس دارد و پوکی استخوان دارد و پروتز مفصل لگن هم گذاشته و از نظر روحی هم شرایط نرمالی ندارد، مراقبت خیلی زیادی می خواهد. آن قدر زیاد که فکرش هم حالم را به هم می زند. یک زن جوانی هم پیدا کرده بودیم تا در ساعت هایی که کسی نیست کنارش بماند. همه از ته دل آرزو می کردیم که زمان زیادی توی بیمارستان نگهش دارند. به جز برادرش من تنها کسی بودم که بعد از اداره با رنگ و روی پریده و غمگین می رفتم دیدنش. و مسلما سر و وضعم با آن چشمهای بادکرده از اشک هایی که قطع نمی شد چنگی به دل نمی زد و ابهتی برای مریض بی کس و کار ایجاد نمی کرد. دوست دختر پسرعمه ام البته چیزی کم نگذاشت و هرکاری که از دستش بر می آمد در وقت های کمی که داشت انجام داد. روزی که پسرعمه م زنگ زد و گفت دکتر گفته باید جراحی شود من نزدیک بود از غصه سکته کنم. خودم را که جمع و جور کردم بهش گفتم که مطمئن باش ما دو سه نفر به هم کمک می کنیم و این روزها را می گذرانیم. اما حقیقتش یک کارهایی هست که من از پسش برنمی آیم.مادرم زن قوی و پردل و جراتی بود. من این ژن را ازش نگرفتم. من توان روبرو شدن با بعضی چیزها را ندارم. مطمئنم قبل تر اینطوری نبودم. این قدر که در این سال ها بلاهای جورواجور سر من و آدم های زندگیم آمد تبدیل به آدم کم تحمل و ترسویی شدم که حتی توان نگاه کردن به بخیه یک مریض را هم ندارم.حالا همه این ها را گفتم که بگویم همیشه درمیان همه دردها و رنج ها و بدبختی ها امکان باز شدن یک در به روی امید وجود دارد. میان این همه بی کسی و سختی ناگهان سروکله ی یک نفر پیدا شد که یک تنه توانست کاری بکند کارستان. بله! بله! این یک نفر فقط می تواند کسی باشد که ژن های مادرم در وجودش باشد. دخترداییم. من تمام این دو ماه گذشته نتوانستم واژه ای برای این همه بزرگواری، این همه لطف و مهربانی، برای این همه زحمتی که کشید پیدا کنم. آخرین روزهای بیمارستان ناگهان سروکله ش پیدا شد. با یک دنیا روحیه و انرژی. چیزی که من اینجور وقت ها ندارم. من فقط بلدم زار بزنم و اوضاع را بیشتر به گند بکشم. با یک دنیا جسارت و تحمل، هر کاری که لازم بود، برایش انجام داد. از لگن گذاشتن تا غذا دادن، تا حرف های شاد زدن، تا سروصورت شستن و مسواک زدن. همه مریض ها وقتی از بیمارستان مرخص می شوند خوشحالند. مریض ما غصه داشت. چون می دانست تک و تنهاست. هرجوری بود هرکدام از ما یک گوشه را گرفتیم و آن روزهای سخت را با هم گذراندیم. پر از التهاب و اضطراب. دخترداییم بیشتر روزها، درست در اوج سرما و برف، از دورترین نقطه شهر به خانه دخترعمه م می آمد. حمام خشکش می کرد، روی لگن می نشاندش، حتی لباس های زیرش را می شست. مطمئنم، مطمئنم اگر این آدم پیداش نمی شد دخترعمه م اوضاع روحیش هی بد و بدتر می شد، و مطمئنم که به این زودی ها از روی تخت بلند نمی شد و راه نمی افتاد. یک بار دیگر همین دخترداییم و خواهر دوقلوش وقتی گیله مرد مریض بود مرا شرمنده خودشان کردند. اما این دفعه کارش ماورای بشری بود. من تا عمر دارم، تا زنده ام این محبت هایش را فراموش نخواهم کرد. ما با هم آن روزها را به هر جان کندنی بود گذراندیم و از طوفان گذشتیم. ولی اگر دختر داییم نبود به یقین خیلی خیلی تلخ تر و سخت تر می گذشت شاید آن وسط مسط ها یک اتفاق بد دیگر هم می افتاد. نمی خواهم بگویم حالا به ساحل سلامت رسیده، که به گمانم هیچوقت نمی رسد. اما اوضاع بهتری دارد. آن روزهای سخت و دردناک گذشت، مثل همه چیز های دیگر که می گذرد. اما به یقین خاطرات آدم های خوب این داستان هیچوقت، هیچوقت از یادهای ما نخواهد رفت.

بالاخره دیشب آخرین مهمان های من هم آمدند و رفتند. عید شلوغی داشتم، مثل همیشه. اما حال و هوای همیشه را نداشتم. یک جای کار می لنگید. با همه لنگ بودنش اما چند روزش خیلی خوب بود. اصلا یکی از تقسیمات زندگی من، زندگی در کنار دخترخاله ها و یا زندگی بدون دخترخاله هاست. پنج تا دخترخاله دارم از دو تا خاله. سه تاشان از خاله بزرگم هستند، که یکجور دیگری با زندگی من عجین شده اند. شاید معنایی که آن ها برای من دارند، من برای آن ها نداشته باشم. اما این برایم مهم نیست. مهم اینست که من در کنارشان خوبم، آرامم، پرحرفم، شادم. کوچکترینشان هشت سالی از من بزرگتر است، و سهم با هم بودنمان شاید گاهی به چند روز به ازای چند سال برسد. اما هیچ فاصله زمانی و مکانی تا به حال نتوانسته احساس خوبی را که در کنارشان دارم تغییر بدهد. اولین بار که بعد از سیزده چهارده سال همدیگر را دیدیم هم همان آدم های قبلی بودیم.حالا یکیشان آمده بود با دخترش، فقط  چهار روز رشت بود. با دختری که بعد از بیست و یک سال سن، برای اولین بار آمده بود به سرزمین مادری. دختری که در همین چهار روز چنان ما را شیفته سادگی و صفا و صمیمیتش کرد که انگار در همه ی عمرمان او را می شناختیم. آمده بود گوشه ای از سرزمینی را ببیند که تا به حال هیچ سهمی از آن نداشته. حالا رفته و به بار دلتنگی های من اضافه شده و چقدر نادر ابراهیمی راست گفته که "هر آشنایی تازه، اندوهی تازه است".

هیچ سالی یادم نمی آید مثل امسال بی تفاوت بوده باشم. خانه تکانی را همین دیروز شروع و تمام کردم. فکر کردم که امسال حتی هفت سین هم نچینم. اما یک چیزی در درونم نهیب زد که به جدت ول کن بابا. نگذار این آیین از خانه ات برود بیرون. نگذار بچه ها عادت کنند که به نوروز بی تفاوت باشند. با هرجان کندنی بود هفت سین را چیدم. حتی با سین هایی غیر از آن که باید باشد. حتی با سبزه ای که هنوز از خانه مادرم نیاورده بودم. آدم باید دلش بهاری باشد، ربطی به بهار طبیعت ندارد. دل باید بهاری شود که دل من نیست. دارم همه زورم را می زنم که مهمان نوروز باشم، که خانه را عید کنم، که بهاری باشم. اما لامصب این دل را نمی شود کاری کرد. همه چیز خوب است. همه ی ما خوبیم. از بودن با هم لذت می بریم و از این که همدیگر را داریم خوشحالیم. دل من فقط، خوب نیست. غم دارد. افسرده ست. جای نگرانی نیست. خوب می شود، اما. می دانم. کمی زمان می خواهم. خسته ام. خستگی که از فکر و تنم برود، بهار هم به دلم راه پیدا خواهد کرد.من هم بهاری خواهم شد، به همین زودی.از ته دل آرزو می کنم هرجای دنیا که هستید، اگر بهار برایتان رسیده، یا هنوز زمستان دارید، یا که پاییز،اما دلهاتان، دلهامان همیشه بهاری باشد، و امید در دلهامان زنده. 

نوروزتان پیروز

اين اتفاق خجسته علاوه بر اين كه آتشی بود که بر جان کوردلان افتاد، توانست یک بار دیگر رگه های شوق را در دل هامان زنده کند و در این روزهای پر از ترس و نومیدی بهانه ای باشد برای شادی های دسته جمعی. به یقین در روزی که آرزو می کنم خیلی دیر نباشد از شادیهای بزرگتری هورا خواهیم کشید. چشم دشمن کور. مبارکت باشد آقای فرهادی و دلت شاد، که دلشادمان کردی.

ترجیح می دهم دکتر می خواهم بروم تنها بروم چون وقتی کسی منتظر من است اعصابم خط خطی می شود. دوستم اصرار دارد که این کار را نکنم، چون فکر می کند وقت خونگیری در آزمایشگاه یا وقت آمپول زدن یا زیر دست دندانپزشک یا وقت سونوگرافی و کارهای پزشکی دیگر ممکن است آدم فشارش بیفتد و غش کند و تنها بودن خطرناک است و اگر حتی بی خطر هم باشد غمگین است و باز دلش برای من می سوزد و اصرار دارد که اینجور وقت ها اگر کسی ندارم که با من بیاید به خودش بگویم.

حالا امروز هوا یک جور باحالی قشنگ و بهشتی ست. هوس کردم که برم خیابانگردی و ویترین تماشا. صبح زود رفتم استخر و الان هم سرکار هستم و خسته و خواب الودم. اما ترجیح می دهم هدفی داشته باشم تا از این هوا استفاده کنم تا نروم خانه بگیرم بخوابم. تازه امروز چهارشنبه ست و روز محبوب منست و می توانم نگران ناهار فردا نباشم و هرچقدر دلم خواست بریز و بپاش کنم، چون فردا تعطیلم. بهش زنگ زدم که بعدازظهر میای بریم ولگردی؟ می گوید بعدازظهر بهت خبر میدم.این یعنی که دارد قرص سرگردانی بهم پیشنهاد می دهد. من دوست ندارم تکلیف خودم را ندانم. می پرسم بعدازظهر یعنی ساعت چند؟ می گوید 5/5-5. می گویم خیلی دیره. تا ساعت 3 که می روم خانه بهم خبر بده. کمی فکر می کند و یادش می آید که دکتر زنان دیروز بهش گفته چندروز شلوار  نپوشد. می گوید خیلی دوست  دارم بیایم اما نمیتوانم، چون باید شلوار نپوشم. بهش نمی گویم خب نپوش. چون می دانم از دوازده سیزده سالگی تا حالا بدون شلوار بیرون نرفته. می گوید بهت قول  میدم هفته ی دیگه یک روز با هم بریم. خنده م می گیرد. می گویم دخترجان من امروز حال بیرون رفتن دارم. دیدی حالا چرا همیشه تنها می رم بیرون؟

پ.ن.1: می خواهم روز به این قشنگی دلم را به روی نگرانی برای دخترعمه ام که امروز نوبت دکتر روماتولوژیست دارد ببندم. اما نمیشود. همیشه باید یک جای کار من لنگ بزند.

پ.ن.2: یکی دو هفته ست توی خانه اینترنت نداریم. شاید چندروز دیگر هم نداشته باشیم. می ترسم تا یکشنبه که برگشتم اداره اینترنت ملی شود.

توی بفرمایید شام یکی از بقیه پرسید فکر می کنید بهترین مرحله ی زندگی شما کدامست؟ من داشتم فکر می کردم همین حالا را خیلی دوست دارم. همین حالا که چهارتایی  دور هم هستیم و گیله مرد برایمان میوه پوست می کند و یکی یکی می دهد دستمان و گاهی به حرف های هم می خندیم و سربسر هم می گذاریم. حالا که دوتا جوجه هایم بزرگ شده اند و آدم های مستقلی هستند و من کنارشان این همه خوشبختم. همه ی این ها را داشتم توی فکرم به خودم می گفتم و احتمالا یک لبخند رضایت هم روی لبم بود که یکهو  پسرک هجده ساله ی من  با خشم و نفرت و با یک عالم تشدید توی تک تک کلماتش گفت که الان بدترین مرحله ی زندگی منه. برگشتم ببینم چه دارد می گوید. دیدم نگاهش یکجایی  نزدیک سقف سرگردان است، و ادامه داد: توی این کشور، بی آینده، بی امید. لال شدم. حرفی نداشتم که بزنم. حتی نتوانستم کلمه ی امیدبخشی پیدا کنم. دلم خواست آب شوم برم توی زمین. 

1-معاون، روح مادر مرده اش را قسم خورده که نامه ام را امضا کند. اما در ازای یک گروکشی. یک دادوستد انتخا*باتی. بعدا درباره اش می نویسم.

2-قرار بود وزارت خانه روز 16 آ*ذر، دانشج*وی نمون*ه کشوری را اعلام کند.تا الان بیشتر از یک ماه گذشته. دانشجوها کچلم کردند. تلفن کردم تهران به مسئول مربوطه. می گوید ما همه ی کارهامان آماده ست. اما آقای رییس ج*مهور به ما وقت ندادند هنوز. دهنم را باز می کنم بگویم مدیریت جهان که برای بنده خدا وقت نمی گذارد به این کارهای ریزه میزه برسد، اما نمی گویم. به جایش یک صدای عجیب و غریب از گلویم در می آید. می گذارم خودش هرچه خواست از آن صدا بفهمد.

3-من از این جا قرار نیست بروم یک سازمان دیگر. فقط از یک حوزه می روم یک حوزه دیگر که ظاهرا اوضاع بهتری دارد. کنار آدم های دیگر. در کاری که با کار من خیلی خیلی متفاوت است. یک تجربه ی جدید است. همین قدر اگر موفق شوم شاخ غول را شکستم.

4-غروب ها معمولا می روم کنار پدر و مادر می نشینم و همراهشان سریال ترسا را می بینم. حقیقتش هیچوقت فکر نمی کردم روزی من هم به جرگه ی فارسی وان بین ها بپیوندم. اما خب بخاطر علاقه ی مادر و پدر این اتفاق افتاد. دیدن ترسا با بک گراند بدوبیراه هایی که مادر نثارش می کند و حرصی که از دستش می خورد برایم جالب شده. اگر تابحال ندیدید باید بگویم ترسا دختری ست که چشم همه ی مردهای داخل فیلم دنبالش است و به نظر همه ی مردهای فیلم خیلی زیبا و وسوسه انگیز می آید. حالا من دیشب خواب دیدم ترسا دارد با گیله مرد عشق بازی می کند و توی خواب یکعالم فحش نثارش کردم و یک بار به خودم آمدم و دیدم گیله مرد محکم تکانم می دهد که بیدارم کند و  من همینطور داشتم بلند بلند بدوبیراه می گفتم. وقتی دیدم خواب بود خیلی خوشحال شدم. فکر می کنم صبح یادش رفت بپرسد چرا فریاد می زدم. وقتی بفهمد سوژه ی خوبی برای خندیدن گیرش می آید.

رابطه ی من و مدیر مثل بیمار بدحالی ست که ناگهان حالش خوب می شود و اطرافیانش خوشحال می شوند، غافل از اینکه وقت مردنش رسیده. یک جور ماورایی شده رابطه مان، مخلوطی از احترام، آرامش، تواضع. خنده دار است. اگر مدیر به همین روال تا دو سه روز دیگر ادامه دهد، و اگر تا دو سه روز دیگر باز معاون بخواهد با رفتنم موافقت نکند، از آدم خری که من هستم هیچ بعید نیست که عذاب وجدان نگیرم و نروم از مدیر طلب بخشش نکنم و مثل آدم های گناهکار نادم ننشینم سر جای خودم و کارم را بکنم. آه راستی اضافه کارم را هم زیاد کرده. اضافه کاری که چهارماه کامل قطعش کرده بود و دو سه ماهی ست که با قطره چکان می نوشت. خودم یک تئوری دارم در این باره که معاون و مدیر که مرا اینقدر در این مدت چزاندند، و البته که من هم کوتاه نیامدم و متقابلا در چزاندنشان هر کاری که از دستم برمی آمد کوتاهی نکردم، الان کانشان دارد می سوزد که خودم درخواست انتقال دادم و می خواهند در باغ سبز نشان بدهند که بمانم تا دیرتر دوباره مرا آتشی کنند و باز درگیری پیش بیاید و خودشان مرا به کارگزینی معرفی کنند. این که بعد از این همه جروبحث و دعوا چرا تابه حال این کار را نکردند برای خودم عجیب است. امیدوارم به زودی همین امروز و فردا معاون از خر شیطان پیاده شود و درخواستم را امضا کند.